تبلیغات
من چیستم؟ - ژن خودخواه (1)

خودافشایی های امیر

ژن خودخواه (1)

تاشنده :امیر حافظ
تاریخ:شنبه 26 مهر 1393-10:47 ق.ظ

کتاب ژن خودخواه داوکینز رو دارم می خونم. در موردش بحثی رو تو پیج فلسفه ی فیسبوک راه انداختم که فایده نداشت. دید افراد اونقد جزمیه که هرگونه پرسشی رو جزمی میدونن. اینم از طنزهای روزگاره.

آیا ژن ها خودخواهن؟ داوکینز در ابتدا ژن رو به عنوان چیزی که در گذر زمان حفظ میشه معنی میکنه. چیزی که ثباتی در طی بیشمار نسل داره. جهش هایی رخ میده ولی غالباً ثابته. در جای دیگه، مدعی میشه که نصف ژن های ما به فرزندان و یک چهارمشون به نوه ها و همینطور الی آخر انتقال پیدا میکنه. بعد این شباهت ژنتیکی به صفر میل میکنه. آیا این دو تعریف با هم متناقض نیستن.

تعریف اول منطقی تره. اما چرا به نقطه ی دوم میرسه؟ چون ناگهان بر روی ژن های کمیاب متمرکز میشه. ژن های کمیاب در همه ی ما هستن، ولی هر کدوم ما یه سری شون رو داریم. من و خواهر و برادرام ژن الف کمیاب رو داریم و شما و خواهر و برادراتون ژن ب رو دارید. هر دو کمیابن، ولی در یگ گروه خویشاوندی پریابن. داروینیسم قائل به اینه که بیشتر ژن های ما ومیمون ها و یا حتی درخت ها شبیه. من یکجا رقم 90 درصد رو دیدم. مطمئن نیستم که این رقم درست باشه، ولی قبول دارید که واقعاً درصد شباهت ژنتیکی ما انسانها زیاده. من و آقای تامارکو (از سیاهپوستان آفریقا) ژن های شبیه هم زیادی داریم. ولی ژن های کم یاب ما شبیه هم نیستن.

حالا تصور کنید که نود درصد مشابه خودخواه ترن یا ده درصد نامشابه؟ داوکینز میگه خودخواهی یک استعاره است. فقط ژن ها تونستن خودشون رو تا این تاریخ حفظ کنن که به اندازه ی کافی به بقای خودشون اهمیت میدادن. ژن ها آگاهی ندارن و نمی دونن که باید خودخواه باشن (دلیل غیرافسانه ای بر رد این حرف نداریم)، اما ژن هایی که به اندازه ی کافی خوادخواه نبودن، از چرخه ی حیات حذف شدن. حالا برمیگردیم به سوال اول این پاراگراف. نود درصد مشابه خودخواه ترن یا ده درصد نامشابه؟ کدومیکی بیشتر بقا پیدا کرده؟ مطمئناً ژنی که تونسته خودش رو در بدن انسان های دیگه پخش کنه، بقای بهتری داشته (توضیح واضحات) و خودخواه تره. یعنی ما نود درصد ژن های فوق العاده خودخواه و ده درصد ژن های فوق غیرخودخواه داریم.

حالا بر می گردیم به سوال من از کتاب. آیا ما نسبت به هم نوعان خودمون بیشتر فداکاریم؟ مطمئناً ژن های مشترک ما با خویشاوندانمون بیشترن، اما چقدر بیشتر؟ ما درصد کمی ژن های کمی خودخواه شریک داریم، ولی ژن های شبیه با بقیه انسان هامون فوق العاده بیشتر و خودخواه ترن. اگر کسی برادر شما رو در حد پسر همسایه بدونه، ناراحت میشید؟ اگر کسی پسر همسایه رو با یک میمون مقایسه کنه، چی؟ حدس می زنم که بطور طبیعی از دومی بیشتر نارحت بشید.

فرض کنید آقا حسن در موقعیتی ایستاده که دو نفر در حال غرق شدن هستن. یکیشون یک انسانه و دیگری یک سگ. آقا علی هم در موقعیتی مشابه ایستاده که دو نفر در حال غرق شدن هستن. این دفعه یکیشون یک برادرشه و دیگری یک پسر همسایه. حسن و علی شنا بلدن. هر دو به آب می پرن و حسن انسان رو و علی برادرش رو نجات میده. به ساحل برمیگرده. حالا میخوان به آب برگردن. علی انگیزه ی بیشتری برای برگشت به آب داره یا حسن؟ حالا بر می گردیم به نجات قبلی. حسن که دنبال انسان در حال غرقه، سگ رو نزدیکتر میبینه و علی هم که در حال تلاش برای نجات برادرشه، پسر همسایه رو نزدیک تر میبینه. فرض کنید که هر دو نفر در محاسبات سریعی که انجام میدن، به این نتیجه میرسن که میتونن بعد از نجات اولی، دومی رو هم نجات بدن. آیا حسن سگ رو نجات میده؟ آیا علی پسر همسایه رو نجات میده؟ به نظر من دومی محتمل تره. حسن هیچ انگیزه ای برای نجات سگ (البته با این فرض که تا حالا این سگ رو ندیده) نداره. احتمال ریسک بر روی برادر بیشتره.

ژن های متفاوت بین انسان و سگ از ژن های متفاوت بین برادرم و انسان غریبه خودخواه ترن. اگر این روند رو پی بگیرید، ما خزندگان رو با بیرحمی می کشیم، ولی درباره ی پستانداران احساساتی میشیم.

ادامه دارد...



نوع مطلب : افکار من 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




Admin Logo
themebox Logo